Tijdens de Run van Winschoten bekeek ik de fontein op het Oldambtplein nog eens van naderbij.
Het staat hier nu tien jaar en ik vind het nog steeds meer iets voor op een uitvaartcentrum, wie een binnenstad nadert moet eigenlijk worden begroet door een spetterende fontein, en dit is meer een gestroomlijnde waterval.
Maar goed, Winschoten is in alles anders dan anders en ik hoef ook niet alles mooi te vinden natuurlijk.
Op de tweede zaterdag van september is er altijd De Run van Winschoten. Honderd kilometer hardlopen over een parcour van tien kilometer door Winschoten en Heiligerlee. Dit jaar al voor de vijftigste keer, en het was tevens open monumentendag.
Ik maakte, zoals elke zaterdag, mijn wandeling en toen de route het parcour van de Run raakte, bij de rotonde Oldambtplein, volgde ik de hele Stikkerlaan en daarna via het Hommesplein en De Rensel weer richting huis. Maar ik ging niet naar binnen, ik liep door over de Markt en beklom weer eens een keer De Winschoter Toren d`Olle Witte.
En daarna volgde ik verder mijn wandelrondje en ik belom ook nog even een molen. Hoewel de wieken niet meer draaiden ging ik toch naar binnen, maar helaas waren ze al aan het afsluiten, het bordje met OPEN hadden ze nog niet binnen gezet.
De tentoonstellingen in De Klinker wilde ik bekijken maar deze bleek gesloten, hun terras was wel open. Daarna ben ik de route van De Run gevolgd tot het Sterrebos en daar ging ik doorheen en via het gebouw van De Winschoter Courant weer naar huis.
Terwijl er momenteel wordt hardgelopen in Winschoten blik ik even terug op vorige maand.
Tijdens Waterbei zijn overal in de stad diverse optredens, volgens een heel schema, maar men kan ook gewoon rondwandelen en maar zien wat men tegenkomt.
