Soms maak ik een wandeling door Winschoten en dan maak ik af en toe een foto.
En dan verzin ik de teksten er bij als ik ze online zet.
Ik rij wel eens in de auto langs een grasveldje met wat bomen en een steen. Tijdens een wandeling liep ik eens langs die steen om te kijken wat er op staat.
Wie het weet mag het zeggen. Een van de molens doet het altijd wel goed.
En toen kwam ik uit een steegje in een woonwijk en ineens dit.
Dat doe ik tijdens vakantie ook altijd graag, rondlopen en rondkijken.
Er is parkeerplek genoeg in Winschoten, maar het mag dus niet overal.
Dit is een parkeerplaats voor bewoners.
En daar hangt ook weer een bordje.
Men mag dus wel met een bal gooien, flink stuiteren en er tegenaan meppen, alleen niet trappen.
Dit is op steeds meer plekken in Nederland, op openbare toegankelijke plekken en borden er bij om de weg te wijzen. Mocht iemand een hartstilstand krijgen dan is het zaak eerst 112 te bellen en daarna hier maar eens even naar kijken.
Het geeft mij niet echt een gevoel van veiligheid, ik vind het confronterend. Het doet me steeds weer beseffen dat het grondig mis kan gaan.
Afgelopen augustus was het straattheaterfestival Waterbei in Winschoten, en aankomende zomer misschien wel weer.
De leukste filmpjes heb ik toen al laten zien, de minder leuke zijn nu aan de beurt. Het geluid heb ik er niet onder gezet, dat klonk echt zo luid als het overkomt.
Er was een hele optocht geweest en nu begon de eindshow op het Marktplein.
Op de eerste maandag van de maand om twaalf uur in de middag, in een andere provincie.
Het is buiten stervenskoud en we hebben nu dus ook binnenwerk gekregen, buiten werken lijkt toch niet te doen.
Als het licht vriest en het zonnetje schijnt is het buiten prima te doen, maar die gure rotwind is onaangenaam. Normaal hebben we drie kwarier per dag pauze, en nu leek het meer op drie keer drie kwartier dus even naar binnen dan maar, dat moet immers ook klaar.
Woensdag is het zelfs code rood, en dat neem ik serieus. Bij code geel en code oranje durf ik nog wel de weg op, natuurlijk uiterst voorzichtig en in de vierwielaandrijving, ik geef zomaar niet op, maar bij code rood waag ik het niet.
Quandy leefde van 12 september 2007 tot 20 september 2019. Hij kwam bij ons op 9 november 2007 en vanaf toen ben ik hem wekelijks gaan filmen, later maandelijks. In mei 2012was hij dus vier jaar, en dit is dus alweer het zoveelste filmpje in de Quandy Binge Wachting Lijst, waar ze dus uiteindelijk allemaal in gaan komen
